ΔΙΚΑΝΝΟ

Ειδήσεις για το κυνήγι, τα θηράματα και την ύπαιθρο μακριά από συμφέροντα και χορηγούς

Οι τεχνικές στο κυνήγι των υδροβίων και τα μυστικά του….

Τα πρασινοκέφαλα, όταν κυνηγά κανείς σούρουπο, βγαίνουν κατά κανόνα πρώτα, νωρίτερα από τα κιρκίρια και συνήθως πετάνε σχετικά ψηλά.

Τα πρασινοκέφαλα, όταν κυνηγά κανείς σούρουπο, βγαίνουν κατά κανόνα πρώτα, νωρίτερα από τα κιρκίρια και συνήθως πετάνε σχετικά ψηλά.

Α.  «Η ντουφεκιά στα παπιά«!!!…  – (συγραφ. Αλεξ. Γκάσιος)
Η σκόπευση στα Υδρόβια – Η εξειδίκευση στο κυνήγι ενός θηράματος εξαρτάται από πολλούς παράγοντες, μερικοί από τους οποίους είναι η εμπειρία, η ικανότητα, η εξάσκηση και η συχνότητα επαφής με το θήραμα.

Οφείλω να δηλώσω εκ των προτέρων πως δεν θεωρώ τον εαυτό μου ειδικό. Εχω περίπου δεκαετή εμπειρία στο κυνήγι των συγκεκριμένων θηραμάτων η οποία μάλιστα πηγάζει από μία μόνο περιοχή, το δέλτα του Αξιού – Λουδία – Αλιάκμονα. Στη διάρκεια αυτών των ετών όμως έκανα διάφορους πειραματισμούς τόσο στη σκόπευση όσο και στην επιλογή των φυσιγγιών και τα αποτελέσματα αυτών των πειραματισμών θα διαβάσετε παρακάτω.

Πριν από τις δοκιμές θα ήθελα να αναφέρω πως το θεσμικό πλαίσιο στην Ελλάδα αδικεί τους παπιοκυνηγούς ίσως περισσότερο από κάθε άλλη κατηγορία κυνηγών. Και αυτό γιατί το σύνολο σχεδόν των υγροτόπων είναι απαγορευμένοι για τη θήρα, ενώ θα πρέπει να προσθέσουμε την άδικη απαγόρευση του Φεβρουαρίου, που αποτελεί έναν από τους καλύτερους μήνες για το συγκεκριμένο κυνήγι. Αν συνυπολογίσουμε και την υπερβολική ευαισθησία των απαγορεύσεων με το πρώτο χιονάκι, κάθε παπιοκυνηγός πιέζεται χρονικά στις περισσότερες περιπτώσεις, να κυνηγήσει σε ένα τέταρτο το σούρουπο και άλλο τόσο το χάραμα. Εκεί, αν είναι τυχερός, θα περάσει κάποιο παπί βολικά, για το οποίο θα πρέπει να καταφέρει να αντεπεξέλθει στις εξαιρετικά δύσκολες συνθήκες από πλευράς ορατότητας – σκόπευσης, για να το βάλει στην τσάντα.

Αν στα παραπάνω προσθέσουμε το γεγονός πως απαγορεύεται η χρήση ομοιωμάτων και κραχτών που αποτελούν παραδοσιακό τρόπο κυνηγιού των υδροβίων στις περισσότερες χώρες του κόσμου, θα μπορούσαμε να μιλήσουμε για κυνηγούς υπό διωγμό και να δώσουμε τον τίτλο του «ήρωα» σε όσους επιμένουν να κυνηγούν υδρόβια στη χώρα μας σε πείσμα του παραλογισμού.

Κράχτες & ομοιώματα
Η τουφεκιά στα παπιά στην Ελλάδα επομένως δεν γίνεται υπό τις ίδιες συνθήκες με τις οποίες γίνεται και στο εξωτερικό, όπου παπιά μπορεί να κυνηγήσει κάποιος και μέρα και να τα φέρει ήρεμα κοντά του να κάτσουν με κράχτες και ομοιώματα. Διαδικασίες που ωφελούν τόσο τον κυνηγό όσο και το θήραμα και το περιβάλλον. Στατιστικά οι τουφεκιές των περισσότερων σε παπιά με καλές συνθήκες ορατότητας αποτελούν ποσοστό μικρότερο του 5%, γεγονός το οποίο επηρεάζει σημαντικά την όποια συζήτηση θα μπορούσε να αναπτυχθεί γύρω από το συγκεκριμένο θέμα.

Συνέπεια των παραπάνω είναι εικόνες σαν αυτή που ακολουθεί να είναι σπάνιες ως απίθανες στο συγκεκριμένο κυνήγι στη χώρα μας, με αποτέλεσμα να μην είναι τόσο δημοφιλές όπως σε άλλες χώρες π.χ. Αμερική, όπου μάλλον διεκδικεί μία από τις πρώτες θέσεις στις προτιμήσεις των κυνηγών, αν κρίνουμε από το υλικό που υπάρχει διαθέσιμο στο Διαδίκτυο.

Είδη & διαφορές
Η πρώτη διαπίστωση που θα μπορούσα να καταθέσω είναι πως λανθασμένα οι περισσότεροι αναφερόμαστε στα παπιά σαν να είναι ένα θήραμα. Από τη βιολογία τους, που περιλαμβάνει ουσιαστικές διαφορές, το μέγεθός τους, τις διαφορετικές ταχύτητες και τα χαρακτηριστικά του τρόπου πτήσης, μαζί με τις συνθήκες στις οποίες συνήθως ερχόμαστε σε επαφή με κάθε είδος, επηρεάζουν τη σκόπευση. Ακόμη η εποχή και η ώρα της ημέρας στην οποία τα συναντάμε, εκτιμώ πως διαμορφώνουν σημαντικά τη μοναδικότητα της στιγμής που πατάμε τη σκανδάλη σκοπεύοντας ένα παπί.

Τα συγκεκριμένα είδη δεν έχουν τη δυνατότητα να βουτήξουν ολόκληρο το σώμα τους μέσα στο νερό. Στη διάρκεια της μέρας τρέφονται από την επιφάνεια του νερού και τη νύχτα συνήθως βόσκουν σε καλλιέργειες με καλαμπόκι, ρύζι κλπ., οι οποίες όταν είναι πλημμυρισμένες τα έλκουν ιδιαίτερα.

H χρήση ιδιαίτερα βαριών γομώσεων σε μικρά νούμερα φυσιγγιών μπορεί να δώσουν τη δυνατότητα να κατεβάσουμε ένα παπί «από το Θεό».
H χρήση ιδιαίτερα βαριών γομώσεων σε μικρά νούμερα φυσιγγιών μπορεί να δώσουν τη δυνατότητα να κατεβάσουμε ένα παπί «από το Θεό».

Οι διαφορές μεταξύ των ειδών αλλά και μεταξύ των πιθανών συνθηκών θήρας θα μπορούσαν να αποτυπωθούν με το παρακάτω παράδειγμα: είναι άλλο πράγμα να πάει κάποιος για πρασινοκέφαλα μέρα-μεσημέρι με ήλιο και τελείως διαφορετικό να κυνηγήσει κιρκίρια το σούρουπο μιας συννεφιασμένης και βροχερής μέρας.

Στην πρώτη περίπτωση έχουμε να κάνουμε με ένα εξαιρετικά ανθεκτικό και μεγάλο θήραμα, το οποίο συνήθως κινείται σε οριακές αποστάσεις, ενώ στη δεύτερη έχουμε να κάνουμε με ένα μικρό ταχύτατο θήραμα που εμφανίζεται και εξαφανίζεται στο πουθενά χωρίς πολλές φορές να μας δώσει ούτε τη δυνατότητα να το δούμε, περνώντας συχνά σε μικρές αποστάσεις από μας.

Θεωρώ πως όλα τα θηράματα, ανάλογα με τις συνθήκες, υπάρχουν περιπτώσεις που θα δώσουν ελάχιστα περιθώρια αντίδρασης στον κυνηγό. Οταν όμως έχεις να κάνεις με το κιρκίρι που πιάνει ταχύτητα πτήσης πάνω από 100χλμ./ώρα, και στο 90% των περιπτώσεων το κυνηγάς ελάχιστα πριν πέσει η νύχτα, τότε μπορούμε να κάνουμε λόγο για μία από τις συστηματικά δυσκολότερες τουφεκιές σε ελληνικό θήραμα.

Τα πρασινοκέφαλα όταν κυνηγά κανείς σούρουπο, στους χώρους τροφοληψίας τους βγαίνουν κατά κανόνα πρώτα, νωρίτερα από τα κιρκίρια και συνήθως πετάνε σχετικά ψηλά.

Τα μικρά κιρκίρια που πετάνε σαν δαίμονες, αντίθετα, βγαίνουν πιο αργά και κάνουν συχνά «χαμηλές πτήσεις» με αποτέλεσμα πολλές φορές να περνάνε δίπλα από τον κυνηγό και αυτός να μην μπορεί να τα δει.

Η σημαντικότερη αίσθηση
Κάπου εδώ θα πρέπει να αναφερθεί η σημαντικότερη κατά τη γνώμη μου παράμετρος στο κυνήγι των παπιών, όταν αυτό γίνεται σούρουπο ή χάραμα. Η συγκεκριμένη παράμετρος είναι επίσης αυτή που διαφοροποιεί πλήρως το συγκεκριμένο κυνήγι από οποιοδήποτε άλλο και όσο να πεις του δίνει μία ξεχωριστή μαγεία. Αναφέρομαι φυσικά στην ακοή, η οποία είναι μία αίσθηση που στα υπόλοιπα κυνήγια παίζει μικρό ως ελάχιστο ρόλο αλλά στο καρτέρι με χαμηλή ορατότητα των παπιών, είναι κατά τη γνώμη μου σημαντικότερη από την όραση.

Oσοι κυνηγάνε συστηματικά τα παπιά έχουν εξειδικευτεί ακόμη και στην αναγνώριση του είδους από τον ήχο των φτερών. Το μαγικό σφύριγμα των φτερών των πρασινοκέφαλων και των άλλων μεγάλων παπιών και το αδιάκοπο «φουρφούρισμα» των κιρκιριών, δίνουν τη δυνατότητα στον κυνηγό να γνωρίζει πότε τον προσεγγίζει ένα παπί. Σε πολλές περιπτώσεις ο ήχος των φτερών δίνει επίσης τη δυνατότητα να γνωρίζουμε αν τα παπιά που μας πλησιάζουν είναι μικρά ή μεγάλα με την ακοή, πριν ακόμη δούμε το θήραμα, με αποτέλεσμα αυξημένες πιθανότητες επιτυχίας.

Για την αξία και τον ρόλο του να ακούσει πριν να δει κανείς τα παπιά όταν έχει πέσει το φως, όπως και για την εξάσκηση που απαιτείται επ’ αυτού θα αναφέρω ένα προσωπικό παράδειγμα που μου έχει μείνει ανεξίτηλο εδώ και πολλά χρόνια.

Κάπου κοντά στο 2000 βρέθηκα για κυνήγι παπιών σούρουπο με δύο φίλους οι οποίοι δεν ήταν κυνηγοί. Ηλικία όλοι κάτω από 25. Η μέρα ήταν συννεφιασμένη και τα παπιά ελάχιστα. Σε μια στιγμή ακούω το χαρακτηριστικό σφύριγμα των πρασινοκέφαλων και άμεσα γυρνώ από την άλλη, τα βλέπω καμιά δεκαριά, ρίχνω δύο φυσίγγια και πέφτει το ένα.

Παρά το γεγονός πως και οι τρεις κοιτούσαμε τον ουρανό ψάχνοντας για παπιά και πως τα πρασινοκέφαλα πέρασαν σε απόσταση 25-30 μέτρων με φόντο τον ουρανό, αλλά οι δύο φίλοι δεν άκουσαν και δεν είδαν τίποτα. Ηταν τόσο μεγάλη η απορία τους που αμφέβαλλαν μέχρι να δουν το παπί στα χέρια μου για το αν είχα πραγματικά δει τα παπιά εκείνα ή όχι. Τα αντανακλαστικά τους πιθανόν να ήταν πολύ καλύτερα από τα δικά μου. Δεν είχαν όμως την απαιτούμενη ηχητική εξοικείωση που μόνο με πολλά «μεροκάματα» στον βάλτο μπορεί να αποκτήσει κανείς.

Φυσίγγια
Oταν ξεκίνησα να κυνηγώ παπιά έπαιρνα μαζί μου αποκλειστικά 4άρια ή 5άρια 35-38 γραμμαρίων με συγκεντρωτήρα, βασιζόμενος στη λανθασμένη άποψη πως το παπί είναι σκληρό και θέλει χοντρό φυσίγγι. Σήμερα, έχοντας ζήσει στην πράξη τις παραπάνω διαφορές μεταξύ των ειδών σε μέγεθος, ταχύτητα πτήσης και συνθήκες συνάντησης, έχω καταλήξει να παίρνω μαζί μου τεσσάρων ειδών φυσίγγια για τα 15 λεπτά της ώρας που συνήθως κυνηγώ τα παπιά, κάτι το οποίο νομίζω πως δεν συμβαίνει με κανένα άλλο θήραμα.

5άρια ή 6άρια με συγκεντρωτήρα και 6άρι διασποράς, για τις ψηλωμένες και τις χαμηλές ντουφεκιές αντίστοιχα στα πρασινοκέφαλα που βγαίνουν πρώτα και 7άρι ή 8άρι με συγκεντρωτήρα και τα αντίστοιχα διασποράς για τα μικρά που βγαίνουν τελευταία.

Αρσενικό πρασινοκέφαλο σε απογείωση

Αν κάποιος γνωρίζει πως θα συναντήσει μόνο μικρά παπιά σε μία έξοδο, τότε θα πρότεινα να έχει μαζί του φυσίγγια νούμερο 7-8 με ανοιχτό τσοκ, ή τα ίδια νούμερα με διασπορέα για μικρές και μεσαίες αποστάσεις. Αν πάλι γνωρίζει πως θα συναντήσει μόνο μεγάλα παπιά τότε θα πρότεινα τα νούμερα 4 – 6 για μεσαίες και μακρινές αποστάσεις με μέτριο τσοκάρισμα και ανοιχτό τσοκ, ή διασποράς στα νούμερα 5 -7 αν πρόκειται για κοντινές ντουφεκιές. 33 με 36 γραμμάρια για τις «κανονικές» μέρες και μάλλον λίγο βαρύτερα όταν οι θερμοκρασίες κινούνται κάτω από το μηδέν είναι τα προτεινόμενα.
Να σημειώσω εδώ πως η χρήση ιδιαίτερα βαριών γομώσεων σε μικρά νούμερα φυσιγγιών μπορεί να δώσουν τη δυνατότητα να κατεβάσουμε ένα παπί «από το Θεό» αλλά αυξάνουν σημαντικά τις πιθανότητες τραυματισμού και μη ανάκτησης του θηράματος όπως επίσης και τις πιθανότητες αποτυχίας στις «κανονικές» αποστάσεις, οπότε προσωπικά δεν θα πρότεινα τέτοια λύση.
Το ωραίο στα παπιά είναι πως συνήθως δεν μπορεί κανείς να γνωρίζει εκ των προτέρων ποια είδη θα συναντήσει στην έξοδό του, με αποτέλεσμα η επιλογή φυσιγγιών να αποτελεί μία ιδιαίτερα δύσκολη εξίσωση.

Το όπλο
Η πολυπλοκότητα στο κυνήγι των παπιών, που συνθέτουν μεταξύ άλλων τα όσα αναφέρονται παραπάνω, δεν αφήνει και πολλά περιθώρια για προτάσεις στα όπλα.

Μετά τον σημαντικότερο παράγοντα, που δεν είναι άλλος από το «να σου κάθεται» το όπλο με το οποίο κυνηγάς, εκτιμώ πως για το συγκεκριμένο κυνήγι είναι καλύτερα τα μεσαία μήκη καννών με δυνατότητα αλλαγής σύσφιξης, έτσι ώστε να καλύπτονται τα περισσότερα από τα πιθανά σενάρια των συνθηκών συνάντησης με το θήραμα.
Την υγρασία και τις λοιπές κακουχίες του βάλτου τις ξέρουν όλοι, οπότε ένας άλλος παράγοντας που θα πρέπει επίσης να λαμβάνεται σοβαρά υπόψη, είναι η ανθεκτικότητα του όπλου σε αυτές τις συνθήκες.

Το να πει κάποιος με ευκολία πως η τουφεκιά στο παπί έχει συγκεκριμένες προδιαγραφές, αποτελεί ιδιαίτερα ριψοκίνδυνο εγχείρημα. Στο εξωτερικό, με τη χρήση κραχτών και ομοιωμάτων και σε κυνηγότοπους χωρίς συνωστισμό, το πιθανότερο είναι πως θα μιλούσαμε για μία μάλλον εύκολη ντουφεκιά.
Στην Ελλάδα όμως του αναίτια αυστηρού θεσμικού πλαισίου σε κράχτες και ομοιώματα και των περιορισμένων κυνηγότοπων και του συνωστισμού, εύκολη ντουφεκιά σε παπί είναι εξαιρετικά σπάνιο και τυχερό πράγμα. Στις περισσότερες περιπτώσεις ο διαθέσιμος χρόνος από τη στιγμή που θα δει ο κυνηγός ένα παπί μέχρι να πατήσει τη σκανδάλη, διαρκεί από λίγα ως ελάχιστα δευτερόλεπτα, γεγονός το οποίο συνδυαζόμενο με τις πολύ κακές συνθήκες από πλευράς ορατότητας και καιρού, τοποθετεί την ντουφεκιά στα παπιά ανάμεσα στις δυσκολότερες.

Η ορθή επιλογή φυσιγγιών, η ικανότητα ηχητικού εντοπισμού του θηράματος πριν περάσει στο οπτικό μας πεδίο λόγω περιορισμένης ορατότητας, η γνώση της περιοχής και η όσο το δυνατό καλύτερη επαφή με το όπλο μας που σημαίνει ορθή προσκόπευση υπό όλες τις συνθήκες όπου αυτή απαιτείται, αποτελούν μάλλον μονόδρομο για πετυχημένες ντουφεκιές σε παπιά, τόσο για τους παλιούς όσο και για τους νέους κυνηγούς.

*Το παραπάνω κείμενο το αφιερώνω στον πατέρα μου, Κωνσταντίνο Γκάσιο, ο οποίος με περισσή υπομονή και στωικότητα όταν ήμουν έφηβος, δεχόταν αδιαμαρτύρητα να χάνει κουρασμένος τον λιγοστό, αλλά πολύτιμο, μεσημεριάτικο ύπνο του, για να με πηγαίνει στον κάμπο των Ιωαννίνων τα απογεύματα για παπιά, που ήταν τότε το μεγαλύτερο μεράκι μου.


ΤΟ ΓΝΩΡΙΖΑΤΕ;

  • Στην Ελλάδα επιτρέπεται η θήρα εννέα ειδών πάπιας. Τα πρώτα επτά είδη ανήκουν στην κατηγορία παπιών επιφανείας και είναι το κιρκίρι (Anas crecca), η πρασινοκέφαλη (Anas platyrhynchos), το σφυριχτάρι (Anas Penelope), η ψαλίδα (σουβλόπαπια) (Anas acuta), η φλυαρόπαπια (καπακλής)(Anas strepera), η χουλιαρόπαπια (κουταλάς) (Anas clypeata) και ο απαγορευμένος καρπός, η σαρσέλα (Anas querquedula), την οποία ουδέποτε έχω συναντήσει εντός κυνηγετικής περιόδου.
  • Τα υπόλοιπα δύο είδη ανήκουν στις καταδυτικές πάπιες και είναι η τσικνόπαπια (μαυροκέφαλη) (Aythia fuligula) και η κυνηγόπαπια (γκισάρι) (Aythia ferina). Αυτά τα είδη καταδύονται σε βάθος και βρίσκουν την τροφή τους αποκλειστικά στον βυθό. Είναι επομένως εξαιρετικά σπάνιο να συναντήσει κανείς αυτά τα δύο είδη στη διάρκεια του συνηθισμένου τρόπου κυνηγιού που είναι το καρτέρι στο χάραμα και το σούρουπο, μια και δεν βγαίνουν να βοσκήσουν τη νύχτα σε καλλιέργειες όπως τα είδη του γένους Anas.

Β.  «Οι τεχνικές στο κυνήγι των υδροβίων και τα μυστικά του» – (συγραφ. ο Πέτρος Πλατής) .

Αναμφισβήτητα το κυνήγι των υδροβίων προσφέρει ανεπανάληπτες συγκινήσεις και συγκεντρώνει πολλούς λάτρεις του είδους, σε όλο τον κόσμο.
Κυνήγι, που απαιτεί από τον κυνηγό, υψηλές αντοχές σε αντίξοες καιρικές συνθήκες στην κούραση και την ταλαιπωρία, καλή γνώση των συνηθειών και της βιολογίας των διαφόρων ειδών, περίσσεια υπομονή και αισιοδοξία, προκειμένου να επιτύχει την κάρπωση των θηραμάτων αυτών.

Η ποικιλία χρωμάτων των διαφόρων παπιών, οι σχηματισμοί, τα πλαναρίσματα και οι φωνές τους σε συνδυασμό με την ομορφιά του τοπίου των υγροτόπων, αποτελούν πόλο έλξης για τους κυνηγούς και κυρίως για τους νέους σε ηλικία.
Πολλοί είναι οι κυνηγοί στη χώρα μας αλλά και στις υπόλοιπες ηπείρους, ιδιαίτερα στη βόρειο Αμερική, που ασχολούνται αποκλειστικά με αυτό το κυνήγι.

Στα υδρόβια πτηνά περιλαμβάνονται και είδη που χρήζουν ιδιαίτερης προστασίας, λόγω των κρίσιμων πληθυσμιακά επιπέδων τους κυρίως από την υποβάθμιση των βιοτόπων, γι αυτό έχουν παρθεί μέτρα που αφορούν την απαγόρευση μεγάλων υγροτοπικών εκτάσεων και σειρά οδηγιών για τη διατήρηση των συγκεκριμένων ειδών.

Οι πάπιες είναι πουλιά, που έχουν αυξημένη παρατηρητικότητα και επιφυλακτικότητα απέναντι στους διαφόρους κινδύνους, αντιδρούν και πετούν γρήγορα και έχουν συμπαγή κατασκευή σώματος.

Η κατασκευή φυλάχτρας αποτελεί τη βασικότερη μέριμνα για το βαλτοκυνηγό.
Η φυλάχτρα πρέπει να του παρέχει την απαραίτητη κάλυψη και ταυτόχρονα να δένει αρμονικά με το γύρω περιβάλλον ώστε να μην προκαλεί καχυποψία στα πουλιά. Θα πρέπει επίσης να του επιτρέπει τις σκοπεύσεις προς όλες τις κατευθύνσεις και να είναι σε τέτοιο σημείο ώστε τα πουλιά να έρχονται προς αυτήν κόντρα στον άνεμο.

Σε περιόδους μεγάλης κακοκαιρίας και ιδίως όταν πνέουν ισχυρής εντάσεως ψυχροί άνεμοι και προκειμένου να αντέξουμε για πολλές ώρες, είναι απαραίτητο να επιλέξουμε φυλάχτρα που να αποκόπτει όσο το δυνατό περισσότερο τον αέρα στην πλάτη μας.

Ο χρωματισμός των ρούχων του κυνηγού, πέρα από την καταλληλότητά τους σε ποιότητα και προστασία από το κρύο και το νερό, πρέπει να παραλλάζει στα χρώματα του εκάστοτε μικροπεριβάλλοντος.

Τα ρούχα του παπιοκυνηγού, είναι τα πλέον εξειδικευμένα και απαιτείται προσεκτική επιλογή από τον καθένα μας, εάν θέλει να ασχοληθεί συστηματικά με αυτό το είδος του κυνηγιού.

Τα τελευταία χρόνια ολοένα και κερδίζουν έδαφος στην αγορά τα προϊόντα που είναι ταυτόχρονα αδιάβροχα και αντιανεμικά, χρησιμοποιώντας για τη κατασκευή τους υλικά όπως τεφλόν, νεοπρέν, φλις κ.α.   Εξ’ άλλου είναι το μόνο κυνήγι που διεξάγεται και κατά τη διάρκεια έντονης βροχόπτωσης.

Γενικά τα υδρόβια έχουν έντονη κινητικότητα κατά τις ημέρες που πνέουν ισχυροί άνεμοι, διότι ο κυματισμός που δημιουργείται στην επιφάνεια του νερού όπου ξεκουράζονται τα αναγκάζει να βρούνε πιο υπήνεμα μέρη.
Συνηθίζουν να ξεκουράζονται στην ανοιχτή θάλασσα κατά τη διάρκεια που δεν πνέουν ισχυροί άνεμοι, όταν ο υγρότοπος συνορεύει με αυτή, πχ λιμνοθάσασσες, δέλτα ποταμών.

Σε κανονικές συνθήκες κινούνται προς ανεύρεση τροφής νωρίς το πρωί και το σούρουπο, όταν η ορατότητα είναι περιορισμένη. Βόσκουν όλο το εικοσιτετράωρο, αλλά κυρίως το βράδυ κατά τη περίοδο του κυνηγιού. Αφιερώνουν αρκετό χρόνο την ημέρα για τη περιποίηση του φτερώματός τους.
Σε παρατεταμένες θερμοκρασίες υπό του μηδενός και με το πάγωμα των γλυκών νερών το πρόβλημα για την ανεύρεση νερού γίνεται εντονότερο στις πάπιες και παρατηρείται έντονη κινητικότητα.

Η κινητικότητα αυτή είναι αυξημένη κατά τις μεσημεριανές και απογευματινές ώρες και υποτονική έως ανύπαρκτη τις πρωινές, λόγω χαμηλών θερμοκρασιών.
Με την άνοδο της θερμοκρασίας και το λιώσιμο των πάγων η κινητικότητα των παπιών φθάνει στο μέγιστο βαθμό της, στην προσπάθειά τους να αναπληρώσουν τις στερήσεις τους σε νερό και τροφή. Τότε θεωρείται και η καταλληλότερη ώρα για το κυνήγι τους.

Το ίδιο έντονη είναι η κινητικότητά τους και κατά τη διάρκεια χιονόπτωσης.
Οι ξαφνικές αλλαγές του καιρού, έχει παρατηρηθεί ότι προκαλούν αύξηση της κινητικότητας των παπιών. Μια μεταβολή και μόνο της κατεύθυνσης πνοής του ανέμου είναι ικανή να προκαλέσει αλλαγή στη συμπεριφορά της δραστηριοποίησης των παπιών αυξάνοντας ή μειώνοντας τη κινητικότητά τους.
Ακόμη και σε δυνατή βροχόπτωση , που η κίνηση των υπολοίπων θηραμάτων θεωρητικά διακόπτεται, για τα υδρόβια δεν υπάρχει πρόβλημα και πολλές φορές μάλιστα αποτελεί αίτιο για την έναρξη αυξημένης δραστηριοποίησής τους.

Ο έντονος χρωματισμός των παπιών(αρσενικών) σε συνδυασμό με το μέγεθός τους μας δημιουργεί πολλές φορές την λανθασμένη εντύπωση, ότι βρίσκονται κοντά μας (εντός βολής), ενώ στην πραγματικότητα αυτά είναι αρκετά πιο μακριά και πιο ψηλά από ότι νομίζουμε με αποτέλεσμα να αποτυγχάνουμε στη βολή.
Στη ψευδαίσθηση αυτή που μας δημιουργείται, ευθύνεται σε μεγάλο βαθμό και η μορφολογία του τοπίου, ιδίως στη περίπτωση που κυνηγάμε σε κατακλυσμένες με νερό περιοχές και με χαμηλή βλάστηση, όπου δεν έχουμε ακριβή σημεία αναφοράς και σύγκρισης αποστάσεων.

Γι αυτό είναι προτιμότερο να περιμένουμε να έρθουν από πάνω μας και μετά να σηκωνόμαστε από την φυλάχτρα και να τουφεκούμε.
Εξ άλλου, η τουφεκιά από πίσω, έχει το πλεονέκτημα ότι προσδίδει στα σκάγια μεγαλύτερη διεισδυτικότητα στο σώμα της πάπιας, ενώ σε μπροστινή βολή (στα “μούτρα”) έχουμε αυξημένες πιθανότητες εξοστράκισης των σκαγιών, λόγω της συνοχής του πτερώματος και της γωνίας κρούσης.
Στις αρχές του κυνηγιού των υδροβίων(φθινόπωρο) η καταστολή των παπιών από τα σκάγια είναι ευκολότερη λόγω, του μικρότερου σωματικού τους βάρους, αλλά κυρίως της μη ολοκλήρωσης της πτερόροιας, που επιτρέπει με μεγαλύτερη ευκολία τη διείσδυση των σκαγιών στο σώμα τους.

Ο μεθοδικός παπιοκυνηγός οφείλει να γνωρίζει τις περιόδους της προσέλευσης των μεταναστευτικών παπιών και φροντίζει να επισκέπτεται τους υγροτόπους κατά τις ημέρες εκείνες, που η έλευση νεοφερμένων παπιών μπορεί να του χαρίσει ένα καλό κυνήγι, μιας και τα πουλιά αυτά και την περιοχή δεν γνωρίζουν καλά, αλλά και πιο ξεθαρρεμένα είναι.
Οι έμπειροι κυνηγοί υδροβίων γνωρίζουν πολύ καλά τις συνήθειες των διαφόρων ειδών παπιών και επιλέγουν τα κατάλληλα σημεία καρτεριού, τις ώρες και τις ημέρες που θα τα επισκεφθούνε, για το κάθε είδος ξεχωριστά.
Το κάθε είδος αρέσκεται σε διαφορετικούς υποτύπους υγροτόπου και σπανίως διαφοροποιεί τις συνήθειές του.
Η προσέγγιση των σημείων βοσκής, έχει παρατηρηθεί πως γίνεται συνήθως σε διαφορετική χρονική στιγμή ανάμεσα στα διάφορα είδη. Επιπλέον είναι κοινή ομολογία ότι υπάρχει εμφανής απόκλιση στο τρόπο προσέγγισης των σημείων βοσκής μεταξύ των ειδών. Έτσι η πρασινοκέφαλη λαμβάνει ιδιαίτερες προφυλάξεις και απομακρύνεται με τη παραμικρή υποψία κινδύνου, ενώ τις λιγότερες επιφυλάξεις παίρνουν τα κιρκίρια και οι βουτόπαπιες. Η επιφυλακτικότητα είναι υψηλότερη στις χήνες.

Οι βαλτοκυνηγοί μπορούν να αναγνωρίσουν εύκολα και από πολύ μακριά το κάθε είδος, ανάλογα με τον τρόπο που πετάει, το μέγεθός του και την μορφολογία του σώματός του.
Επίσης γνωρίζουν την φωνή του κάθε είδους και οι παλαιότεροι ξέρουν να χρησιμοποιούν τους αυτοσχέδιους κράχτες υδροβίων για να προσελκύσουν τα παπιά.
Το παράλογο της υπόθεσης είναι ότι η Ελλάδα είναι η μόνη χώρα που στο κυνήγι των υδροβίων απαγορεύει τους κράχτες και τα ομοιώματα, την στιγμή που σε πολλές χώρες όχι μόνο δεν απαγορεύονται αλλά επιβάλλονται ο κράχτης (όχι αυτόνομη συσκευή) και τα ομοιώματα (π.χ. Αγγλία, Αμερική κ.α).
Δικαιολογημένα άλλωστε, διότι η προσέλκυση των πουλιών σε κοντινές αποστάσεις αποτρέπει τον τραυματισμό τους με αποτέλεσμα την λελογισμένη οικονομία του φυσικού πόρου, του θηράματος.
Συν τοις άλλοις εκμηδενίζει την περίπτωση της θανάτωσης κατά λάθος από τον κυνηγό κάποιου μη θηρεύσιμου είδους.

Μια άλλη ιδιαιτερότητα του κυνηγιού υδροβίων είναι η εθιμοτυπική παράδοση να ασκείται τις νύχτες με φεγγάρι, όταν αυτό είναι δυνατόν.
Και εδώ όμως η νομοθεσία της χώρας μας το απαγορεύει σε αντίθεση με άλλες χώρες (π.χ Αγγλία) όπου το κυνήγι τους επιτρέπεται όλο το 24ωρο.
Οι ισχυρισμοί , ότι είναι επαυξημένες οι πιθανότητες λάθους από πλευράς κυνηγών να θηρεύσουν μη επιτρεπόμενα είδη, δεν μπορούν να αποτελέσουν αβασάνιστα αίτιο απαγόρευσής του, διότι ακόμη και να δεχθούμε τους ισχυρισμούς αυτούς, το ποσοστό λανθασμένης θήρευσης είναι τόσο μικρό έτσι ώστε δεν επηρεάζει τους πληθυσμούς των ειδών αυτών.

Τα τελευταία χρόνια εμφανίζεται σημαντική αύξηση στη χρήση σκύλων στο κυνήγι στο βάλτο.
Η χρησιμοποίηση σκύλου επαναφοράς στο κυνήγι υδροβίων είναι πολύ θετική τις περισσότερες των περιπτώσεων, αρκεί να είναι κατάλληλα εκπαιδευμένος και να αντέχει στις χαμηλές θερμοκρασίες.
Όταν όμως τα νερά είναι βαθιά και η επιφάνειά τους καλύπτεται από πάγους, τότε είναι προτιμότερο να μην χρησιμοποιούμε σκύλο, διότι υπάρχει κίνδυνος να προκληθεί ατύχημα στον ίδιο τον σκύλο σε περίπτωση που σπάσει ο πάγος και βυθιστεί το ζώο κάτω από αυτόν.

Τα όπλα που χρησιμοποιούνται κατά κόρο στο κυνήγι των υδροβίων είναι μακρύκανα με στενή σύσφιξη και με μεγάλη αντοχή στις πιέσεις. Εξ άλλου οι ισχυρές γομώσεις θεωρούνται καταλληλότερες για αυτό το κυνήγι, προκειμένου να έχουμε τα αναμενόμενα αποτελέσματα απέναντι στα ιδιαίτερα ανθεκτικά αυτά είδη των θηρευσίμων πτηνών.

ΜΟΤΟ
•     Η φυλάχτρα πρέπει να του παρέχει την απαραίτητη κάλυψη και ταυτόχρονα να δένει αρμονικά με το γύρω περιβάλλον ώστε να μην προκαλεί καχυποψία στα πουλιά. Θα πρέπει επίσης να του επιτρέπει τις σκοπεύσεις προς όλες τις κατευθύνσεις και να είναι σε τέτοιο σημείο ώστε τα πουλιά να έρχονται προς αυτήν κόντρα στον άνεμο.
•   Γενικά τα υδρόβια έχουν έντονη κινητικότητα κατά τις ημέρες που πνέουν ισχυροί άνεμοι, διότι ο κυματισμός που δημιουργείται στην επιφάνεια του νερού όπου ξεκουράζονται τα αναγκάζει να βρούνε πιο υπήνεμα μέρη.
•    Ο έντονος χρωματισμός των παπιών(αρσενικών) σε συνδυασμό με το μέγεθός τους μας δημιουργεί πολλές φορές την λανθασμένη εντύπωση, ότι βρίσκονται κοντά μας (εντός βολής), ενώ στην πραγματικότητα αυτά είναι αρκετά πιο μακριά και πιο ψηλά από ότι νομίζουμε με αποτέλεσμα να αποτυγχάνουμε στη βολή.

 

Κάθε παπιοκυνηγός πιέζεται χρονικά στις περισσότερες περιπτώσεις, να κυνηγήσει σε ένα τέταρτο το σούρουπο και άλλο τόσο το χάραμα.

Κάθε παπιοκυνηγός πιέζεται χρονικά στις περισσότερες περιπτώσεις, να κυνηγήσει σε ένα τέταρτο το σούρουπο και άλλο τόσο το χάραμα.

 
Οι απόψεις, εστιάσεις και θέσεις στο παρόν, είναι μόνον των συγγραφέων τους….   ως αυτά δόθηκαν στα δημοσιεύματα των εντύπων ή ηλεκτρονικές σελίδες – δόθηκαν αυτούσια μα το blog μας δεν συμμερίζεται ή εκφέρει καμμία επ’αυτών θέση.

Υ-μερικές υποσημειώσεις, δικές μας:
– » Απαγορεύεται το Κυνήγι σε θαλάσσια ζώνη πλάτους τριακοσίων (300) μέτρων από τις ακτές«!!!!.    μέσα στην θάλασσα απ’τις ακτές.
– » Απαγορεύεται το Κυνήγι μέσα σε αθέριστους λειμώνες & αγρούς, δίχως την συγκατάθεση του ιδιοκτήτη του«!!.
– » Το Κυνήγι επιτρέπεται μισή ώρα πριν την Ανατολή του ήλιου και μισή ώρα μετά την δύση αυτού»  μόνον!!!… τις υπόλοιπες απαγορεύεται.

Πηγή: δημοσιεύματα των ΕΘΝΟΣ-Κυνήγι & Κυνηγός.blogspot.gr.

Advertisements

About Δίκαννο20gauge

Μπλογκ για το κυνήγι, την κυνηγετική παιδεία, εκπαίδευση, διαχείριση θηραμάτων μας, κυνηγετικών όπλων και γομώσεων, μα και τεχνικές κυνηγιού αλλά και κυνοφιλικά ζητήματα με σκοπό- στόχο την πληρέστερη ενημέρωση, ανταλλαγή απόψεων και την θετική συμβολή δυνατόν στην ανάπτυξη των αντίστοιχων κυνηγετικών και κυνοφιλικών χώρων στην Ελλάδα.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Δασαρχείο

Eνημέρωση σε δασικά και περιβαλλοντικά θέματα

ΔΙΚΑΝΝΟ

Ειδήσεις για το κυνήγι, τα θηράματα και την ύπαιθρο μακριά από συμφέροντα και χορηγούς

Longreads

The best longform stories on the web

The Daily Post

The Art and Craft of Blogging

The WordPress.com Blog

The latest news on WordPress.com and the WordPress community.

Αρέσει σε %d bloggers: